Een reden geven maakt het erger? Het kan anders!

Een reden geven maakt het erger? Het kan anders!

Vroeger dacht ik, net zoals vele anderen nu nog steeds denken,dat wanneer ze jou iets vragen, zoals: ‘kom je vanavond langs’, of: ‘waarom ben je te laat?’, dat je een goed onderbouwde reden dient te geven als verantwoording. En deze brachten mij regelmatig in de problemen.

Ik geef je een voorbeeld van destijds, toen één van mijn beste vrienden me opbelde met de vraag: ‘Alex, het is alweer zo lang geleden. Wij hadden het net nog over jou en staan erop dat jij, zoals gewoonlijk langskomt om bij te praten. Deze avond om 20u00 zou ideaal zijn. Tot dan!’

Tenzij ik reeds plannen had, zei ik vroeger hierop bijna geheel automatisch als vanzelfsprekend ‘ja’. Net zoals die bewuste avond dat ik me had voorgenomen om een avondje alleen tv te kijken om geheel tot rust te komen. Waardoor ik met trots zei: ‘Zal voor een andere keer zijn zie je, want Ik heb reeds plannen voor vanavond.’ En hij vroeg: ‘Dewelke?’ En ik antwoordde: ‘Een avondje TV kijken…’, en nog voordat ik mijn zin afmaken kon, reageerde hij met: ‘dan kijken we toch gezellig samen rustig naar de tv!’ En ik stemde in, ook al was dit geheel niet wat ik echt wilde, want ik wilde rustig alleen tv kijken!

De tijd ging voorbij. Normaal gezien zagen wij elkaar om de vier à vijf weken. Het initiatief lag veelal bij mij. Echter, wanneer het zes of meer weken geleden was, dan belde hij mij op.

Maanden later was ik hen even uit het oog verloren, en daar ging de telefoon. Ik nam op, en hij zei: ‘Alex, het is alweer zo lang geleden. Wij hadden het net over jou en staan erop dat jij, zoals gewoonlijk langskomt om bij te praten. Deze avond om 20u00 zou ideaal zijn. Tot dan!’ Herkenbaar? En ik zei: ‘Morgenavond of één van de volgende zou voor mij ideaal zijn. Deze avond heb ik reeds plannen zie je.’ En hij vroeg: ‘Een avondje TV?’ Ik antwoordde: ‘Neen, ik heb een afspraak!’ En hij reageerde: ‘Met wie?’ Mijn zelfspraak begon: ‘Ik kan toch niet zeggen dat het een afsprak ik heb met mezelf. Wat gaan ze dan wel niet denken.’ En besloot mijn reactie maar wat aan te dikken, echter ik wist niet hoe. Nu zat ik pas echt in te patatten, en zei.: ‘Ik krijg nu toch wel net een sms’je binnen dat mijn afspraak geannuleerd is zeker…

Het geven van een reden bracht mij enkel in de miserie. En om deze reden besloot ik om als reden niet meer dan wat echt noodzakelijk is te geven. En dit is een vaardigheid die we allemaal kunnen leren. De vraag is, willen we dit wel kunnen?

Enkel de minimale reden geven, zonder de redenering achter de reden erbij te geven, omdat we deze veelal meegeven omdat we onszelf dienen te overtuigen of dat onze minimale reden die we anders zouden kunnen geven, misschien onvoldoende geloofwaardig is?

Mijn ervaring leert dat deze redenering, onze verantwoording van onze minimale reden, ons veelal in de problemen brengt!

Sinds ik steeds aanvang met het geven van de minimale reden, ben ik een veel vrijer mens geworden. Ik diende wel te volharden in het niet geven van mijn redeneringen. In het begin verwachtte men veelal deze te krijgen. En dat is bij aanvang even wennen voor vele mensen. Echter, deze prijs voor meer vrijheid en geluk betaal ik zeer graag.

Alex Peeters


Een gezonde ‘neen’ is helemaal ok!

Zoals Alex het in zijn tekst zo mooi aangeeft, kunnen we onszelf behoorlijk in de problemen brengen als we ons teveel willen rechtvaardigen. Als datgene wat we willen zeggen (of niet zeggen), op een andere manier uit onze mond lijkt te komen. Als we ‘neen’ denken en onze tong ons te snel af is en we toch ‘ja’ zeggen.

Vroeger zei ik al ‘ja’ voor de ander zijn of haar vraag had afgemaakt. Op een bepaald moment (ik kom uit een tijd waarin de meeste mensen nog een vaste telefoon hadden, die ergens in huis op een kastje stond) heb ik een briefje naast de telefoon gelegd. Daarop stond: ‘vraag bedenktijd’. Van toen af aan leerde ik te wachten met mijn antwoord. Het was de noodzakelijke pauze die ik inbouwde om even, hoe kort ook, te kunnen reflecteren over de vraag die ik kreeg en wat mijn échte antwoord erop was.

‘Neen’ zeggen, is een belangrijke vaardigheid. We hebben allemaal onze redenen waarom we worstelen met die ‘neen’: we hebben het gewoonweg niet geleerd, we zijn bang om niet meer graag gezien te worden, bang om niet meer mee te tellen als we iemand zijn zin niet geven, we durven de ander om welke reden dan ook niet frustreren, in ons hoofd leeft de overtuiging dat we het niet kunnen maken om tijd voor onszelf te willen terwijl iemand anders gezelschap nodig heeft, enzovoort.

Wat de reden ook is waarom we zo moeilijk ‘neen’ zeggen, het is een belangrijke groeipiste om eerst en vooral bij onszelf te leren nagaan wat we écht willen of niet willen. Daarna komt de uitdaging om af te tasten of we met die ja of neen, de ander geen schade berokkenen. En dàn komt het moment om te leren opkomen voor de piste die we willen bewandelen.

Altijd ‘ja’ zeggen, berokkent niet alleen jezelf, maar ook anderen schade. Je zet hen in een afhankelijkheid. Ze gebruiken hun eigen kracht niet meer, omdat dit ook niet hoeft. Ze krijgen toch wat ze willen, van zodra hun behoefte de kop opsteekt. Een ‘neen’ kan iemand op een gezonde manier zelf op zoek laten gaan naar invulling van een behoefte. Of het kan iemand leren te wachten, geduld te oefenen en te ervaren dat de wereld daardoor niet vergaat.

Wil dit nu zeggen dat je enkel naar jezelf dient te luisteren voor je ‘ja’ of ‘neen’ zegt? Absoluut niet. Rekening houden met anderen, met de situatie van het moment, dient mee te bepalen hoe we reageren op een vraag.

Het is een constante evenwichtsoefening, die we dienen te maken. Telkens aftoetsen in onszelf en in relatie met de ander, wat voor dat moment het beste is. Het helpt ons op weg naar meer innerlijke vrijheid, voor onszelf en voor de ander.

NLP heeft als hoofddoel om mensen te helpen vrijere mensen te worden. Wil jij meer innerlijke vrijheid op één of ander terrein in jouw leven? Wees welkom!

Marleen Devisch

EERSTVOLGENDE EVENEMENTEN


Gratis webinar: Hoe word jij de leider die je wilt zijn? op woensdag 15 januari om 19u00

Kennismaking en infomoment op woensdag 15 januari vanaf 19u45

Inspiratiecafé: Bewust gebruik van taal en stem in coaching op 22 januari vanaf 19u30

Hypnotic Practitioner op 27, 28 & 29 maart, 8, 9 & 10 mei, 5, 6 & 7 juni en 11 september 2020

NLP Practitioner op 24, 25 & 26 april, 15, 16 & 17 mei, 19, 20 & 21 juni en 12 september 2020

NLP Master Practitioner op 18, 19 & 20 oktober, 13, 14 & 15 december 2019, 7, 8 & 9 februari en 21 maart 2020

NLP Coach op 5, 6 & 7 juni en 4, 5 & 6 september 2020

NLP Business Practitioner op 31 januari, 21 februari, 13 maart, 3 & 17 april, 1 & 22 mei, 12 & 26 juni

Driedaagse training: Basismodellen voor coaching op 27, 28 & 29 maart 2020

Driedaagse training: Introductie tot hypnose op 27, 28 & 29 maart 2020

Driedaagse training: Introductie tot NLP op 24, 25 & 26 april 2020

todo
X